#90
Post
autor: gadula » czwartek, 3 września 2015, 18:17
Łatwiej mi odpowiadać na pytania, niż samej spisywać spostrzeżenia. Nie znam osoby, z którą mogłabym się tym podzielić, ale chciałabym, żeby ktoś to przeczytał, sama szukam informacji. Napisanie tego było trudne, bo trzeba mieć dobrą pamięć do emocji, wydarzeń, a ja mam słabą do czegokolwiek. Przypominały mi się tylko najważniejsze wydarzenia i na ich podstawie mogłam to naskrobać... Mniej-więcej tak to wygląda.
Poziom zdrowy
Wszystko idzie po mojej myśli, mam dużo siły do działania, szczególnie wtedy, kiedy jestem sama w domu. Sprzątam na błysk mieszkanie, mam ochotę się uczyć, uprawiać sport i biegnę jak sarenka gdy ktoś chce ze mną wyjść na piwo. Sypię żartami przy znajomych, jestem zadowolona z życia, wiem, że mogę dużo zmienić na lepsze. Na poziomie zdrowym okazuje się, że jednak jestem zdolna do zakochania się. Nikt o tym nie wie, bo wcześniej nie widziałam praktycznego zastosowania mężczyzny. Nie wiem czy osiągnęłam najzdrowszy poziom, jaki się da, ale nawet będąc w najlepszym stanie nie mam ochoty dzielić się emocjami z rodziną. Są rzeczy, których nie zdradziłabym nikomu, ale im zdrowsza jestem, tym więcej mogę powiedzieć. Boję się, że kogoś zranię. Gdy strzelę gafę myślę o niej cały dzień, czy komuś nie jest przez nią przykro. Mam dużo postanowień i potrafię wytrwać nawet w tych ambitnych, niezależnie od ilości. Żadne wyzwanie nie jest problemem, zadowolenie jest proporcjonalne do zmęczenia.
Poziom przeciętny
Mogę najwyżej zdobyć się na uniesienie kącika ust, czy parsknięcie gdy coś mnie rozbawi. Mam swój pomysł, w czasie kiedy inni nie mogą dojść do porozumienia zdążę przeanalizować wiele rozwiązań sprawy, wszystkie zostawiam dla siebie, chyba, że uznam, że obok mnie siedzi osoba z którą warto podzielić się najlepszym planem działania. Jeśli spór dotyczy czegoś dla mnie ważnego nie chcę być bierna, więc czasem coś wtrącę i zwykle udaje mi się nakierować grupę. Nie wiem na co mam ochotę, wszystko jest mi obojętne. Nie odczuwam radości ani smutku. Zaczynam się zastanawiać nad tym, co mi się opłaca zrobić, ale w ostatecznym rozrachunku odnajduję jakąś pokrętną słuszność vanitas i dochodzę do wniosku, że nie ma sensu zabierać się za cokolwiek (i tak wszyscy umrzemy). Denerwują mnie ludzie, z którymi spędzam najwięcej czasu za to, że są. Czuję się obserwowana na każdym kroku. Jeśli muszę coś zrobić, robię to niestarannie i na ostatnią chwilę. Żałuję tego, co powiedziałam będąc zdrowa, choć nie były to rzeczy, które mogłyby mi zaszkodzić. Po prostu chcę być jeszcze bardziej pozbawiona przeszłości, żeby nikt mnie nie znał. Noszę różne maski, w zależności od humoru.
Poziom niezdrowy
Nie chcę być sobą, udaję kogoś innego. Chętniej sięgam po używki. Mam wrażenie, że wszyscy mnie wykorzystują i nie jestem nikomu potrzebna. Staję się mistrzem teorii spiskowych. Nie mam wyrzutów sumienia, gdy syknę cyniczną uwagę w kierunku przyjaciela. Dostrzegam wszystkie wady otaczających mnie osób. Spędzam cały czas na łóżku i patrzę w ścianę. Wejście kogokolwiek do pokoju traktuję jako atak. Nienawidzę mojego domu. Złości mnie wszystko, nie chce mi się nic, mam ochotę skończyć z sobą, przy życiu trzyma mnie świadomość, że to śmierć najsłabszych i że nie umrę jako Gaduła, która coś osiągnęła, tylko siostra tego, córka tamtych.