Gdy wchodzę w nowe środowisko, gdzie nie znam kompletnie nikogo, trudno jest mi się zaadaptować. Często inni muszą podejmować próby poznania mnie bliżej, bo ja jestem nieśmiała. Gdy w obcej grupie mam kogoś znajomego dość długo trzymam się z ta osobą innych dopuszczając tylko do powierzchownych kontaktów.
Bywam nadmiernie grzeczna i uprzejma, zazwyczaj dla tych których jeszcze dobrze nie poznałam. Ale co w tym złego, skoro nie wiem jeszcze z kim mam do czynienia, a nie podlizuję się przecież ani nic takiego.
Wśród nowych ludzi jestem trochę z boku, wyobcowana, zawsze potrzebuję więcej czasu na wejscie do grupy.
Nigdy też nie zasymiluję się ze wszystkimi jej członkami. Grupki tworzą się zawsze, i ja resztę ludzi będę traktować jak nic nie znaczących kolegów/koleżanki, o których niewiele wiem.
Oczywiście gdy ktoś sam do mnie przychodzi, chce się poznać, nie odmawiam, choć na początku traktuję te osobe chłodno lub obojętnie.
Tak było przede wszystkim kiedyś. Od niedawna zmieniam się, bardziej otwieram, także na nowe znajomości.
Co do ludzi, z którymi się zadaję. Jeśli ktoś nie jest dla mnie miły, to jak ma mnie do siebie przekonać. Nie będzie taka osoba w bliższych kontaktach ze mną. Jasne, że nie chce by mi ktoś słodził, sama tez tego nie robię. Przyjaźnię się z ludźmi, z którymi można robić wiele rzeczy, którzy postawią mnie do pionu, gdy trzeba, potrafią być niemili gdy im ciężko.
Kiedyś źle przyjmowałam krytykę pod swoim adresem. Dawaną mi pomoc też czasem odrzucałam. W razie problemu zamykałam się.
Ludzie uważali mnie za nie wiadomo jaką księżniczkę, bo mnie nie znali. Próbowali poznać albo nie próbowali. Ale co mnie wkurza najbardziej, sami ograniczali swoje myślenie, bo im się w głowach nie mieściło, że mogę być nieśmiała i może być mi ciężko
Dziś te sprawy wyglądają inaczej.